انواع کندوهای محلی با قاب های ثابت

کندوهای محلی که در ایران مشاهده شده اند به طور کلی جزو ۵ دسته زیر می باشند:

– کندوهای تنه درختی

کندوهای تنه درختی که بیشتر در مناطق جنگلی شمال ایران مثل گیلان و مازندران و گرگان دیده می شوند را می توان قسمتی از تنه درخت دانست که به طور تقریبی ۱ متر طول و قطری حدود ۳۰ تا ۴۰ سانتی متر دارند. این کندوها که داخلشان خالی است، دو طرفشان با تخته و گِل مسدود شده است. در مرکز کندوهای تنه درختی نقطه ای را جهت ورود و خروج زنبورها سوراخ می کنند.

Bee-Trere

– کندوهای گِلی

کندوهای گِلی به شکل استوانه ای و تقریبا مانند کندوی تنه درختی می باشند، تفاوت این کندوها در این است که از گِل رُس خام یا پخته درست شده اند. قطر این استوانه ها حداقل ۳۰ سانتی متر و طول شان حدود یک متر می باشد. امروزه این کندوها در روستاهای اطراف اصفهان و مخصوصا مناطق بختیاری دیده می شوند.

Hive-mud

– کندوهای سبدی

کندوهای سبدی که به سرعت در حال از بین رفتن می باشند، مانند بشکه ای از تخته های کم عرض ولی طویل هستند که طول و عرضی تقریبا برابر با کندوهای گِلی دارند. این کندوها بیشتر در استان اصفهان و حوالی خوانسار دیده می شوند. مدت زیادی است که زنبورداران در حال جایگزینی کندوهای جعبه ای با این نوع کندوها هستند.

Hive-basket

– کندوهای کوزه ای

کندوهای کوزه ای بیشتر در استان های کردستان و کرمانشاه وجود دارد و هنوز هم مورد استفاده قرار می گیرند. ساختمان این کندوها متشکل از دو کوزه ی داخل هم می باشد. کوزه ی جلویی معمولا برای تخم گذاری ملکه استفاده می شود و کوزه ی عقبی محلی جمع آوری عسل می باشد.

محصولی که از این نوع کندوها برداشت می شود بسیار کم و محدود می باشد و هیچ گاه از ۶ کیلوگرم بیشتر نمی شود. کندهای کوزه ای غالبا در دیوار اتاق و خانه یا حتی در دیوار جداگانه کنار یک باغ محبوس هستند.

Hive-pots

– کندوهای کدوئی

کندوی کدوئی غالبا در شهرستان اسفراین از در استان خراسان دیده می شود. این کندوها عبارتند از یک کدو که داخلش خالی شده است و به عنوان کندو مورد استفاده قرار می گیرند. کندوی کدوئی هم مانند کندوی کوزه ای در دیوان جایگذاری می شود.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *